Zasady projektowania cz.2

Dziś kolejna część złotych zasad projektowania – część 1 tutaj (klik).

6. Powtarzalność  – powtarzanie jest doskonałym narzędziem do tworzenia jedności i spójności w naszym projekcie lub w dowolnym dziele sztuki. Możesz tworzyć powtórzenia z kolorem, wzorem, teksturą, kształtem, elementami tematycznymi i motywem. Pamiętaj jednak, że powtarzanie jednakowych elementów może być nudne (nie tyle w dodawaniu co w wizualnym aspekcie pracy). Wyzwaniem jest zatem, aby dodać powtarzające się elementy, ale jednak zróżnicowane o pewną cechę.
Sposoby uzyskania powtórzenia z drobnymi zmianami:
• powtarzanie obrazu lub kształtu w różnych kolorach;

003-7_thumb
• powtarzanie obrazu lub kształtu w różnych rozmiarach;

001-8_thumb1
• powtarzanie koloru w różnych elementach (np. czcionka, wstążka, warstwy itp.);

001-12_thumb
• używanie różnych odcieni tego samego koloru;

067a_thumb
• powtarzanie motywu w różnych stylach;
• powtarzanie tekstury jednak z różnymi wzorami;

7. Zasada trzech – nieparzysta liczba, która jest najczęściej używana we wszystkich rodzajach projektów, znajdziesz ją wszędzie np. w architekturze, dekoratorstwie, florystyce czy chociażby w codziennym otoczeniu. Podstawową ideą tej zasady jest to, że trzy elementy są bardziej atrakcyjne dla oka, zapadają w pamięć.

0032

0a01

8. Kierunek i przejście (ruch) odnosi się do tego, jak oko oglądającego przesuwa się po układzie. Kierunek zaczyna się od elementu, który ma nałożony największy nacisk. Możesz uporządkować i wybrać elementy tak, aby przesunąć wzrok przez całą pracę, a następnie skończyć z powrotem na pierwszym, dominującym elemencie. Jeśli zachęcisz oglądającego do obejrzenia strony w określonej kolejności – pokażesz obrazowaną historię tak, jak chcesz.

A. Wizualny trójkąt, czyli trzy spójne punkty w układzie tworzące trójkąt.  Oko podświadomie “łapie” elementy, które się wyróżniają.
Dlaczego trójkąt a nie kwadrat na przykład? Odpowiedź jest prosta – liczby nieparzyste są bardziej, niż parzyste, interesujące dla oka.
Nieparzystą ilość elementów można ułożyć zarówno symetrycznie jak i asymetrycznie.
Wizualny trójkąt możesz stworzyć z użyciem:
a. ozdób za pomocą:
– koloru
– kształtu
– rozmiaru

009 (5)
b. tekstu za pomocą:
– żurnalingu
– tytułu
c. obiektu > zdjęć

010 (7)
Pożądane również jest aby tworzył on ścieżkę przechodzącą przez punkt skupienia wzroku, a nie wokół niego. Stworzysz wówczas płynne przejście wzroku oglądającego poprzez cały swój projekt a nie tylko wokół głównego punktu. Nie poprzestawaj na stworzeniu tylko jednego trójkąta wizualnego.

B. Przejście po przekątnej. Ułożenie głównego elementu tak, aby znajdowała się on po przekątnej. Tak samo elementy ozdobne mogą być ułożone po linii przekątnej. Taki układ jest dla oka tak samo atrakcyjny jak równowaga asymetryczna.
Uwaga: linia ukośna nie musi być dosłowna, wystarczy ulokować co najmniej dwa punkty skupienia uwagi wzdłuż przekątnej.

001-9_thumb

011a

002 (2)

C. Przejście w układzie Z (z angielskiego: Z-flow) – czytając twoje oko porusza się w układzie określanym Z, czyli zaczynamy od lewej > przechodzimy w prawo > a następnie wracamy ponownie w lewo. Biorąc pod uwagę to że ludzki umysł szuka wzorców (podobieństw) możemy to wykorzystać tworząc nasze projekty, wówczas skutecznie poprowadzimy oko oglądającego na przykład przez nasze LO.

003 (8)

D. Przejście w układzie horyzontalnym / sekwencyjnym – wykorzystujemy tą samą zasadę co przy układzie Z.

008

Możemy je wzmocnić poprzez:
– dodanie strzałek;

007 (2)
– dodanie linii poziomych;

020
– dodanie linii poziomych ułożonych z elementów;

008
– specjalne umieszczenie tytułu (początek u góry po lewej, a koniec u dołu po prawej w typie układu Z);

014_thumb

E. Przejście w układzie rotacyjnym – oko zazwyczaj “czyta” okrąg w kierunku wskazówek zegara, zatem dane elementy (np. zdjęcia) na naszym projekcie umieszczamy na bazie okręgu. – mój przykład co prawda nie jest umieszczony w okręgu i nie w kierunku wskazówek zegara, jednak charakter i ułożenie zdjęć zmusza do oglądania cyklicznego po okręgu

006 (9)

Podpowiedź: Do ukierunkowania ruchu możesz wykorzystać elementy takie jak:
• naturalny punkt wyjścia (lewy górny róg) – czytając książkę zaczynamy w lewym górnym rogu;

lift#13
• kierunek w jakim patrzą osoby ze zdjęcia – nasze oko będzie za tym wzrokiem automatycznie podążało;

0a04_thumb
• linia perspektywy – oko podąża wzdłuż linii / krawędzi;

001-7_thumb
• sekwencyjne ułożenie elementów np. zdjęć podkreślone strzałkami;

003-4_thumb

• ruch lub ustawienie postaci na zdjęciach również nadaje kierunek oglądania pracy;

liftdodatkowy2_thumb

013 (4)

c.d.n.

Zasady projektowania cz.1

W dzisiejszym poradniku chciałabym znów przekazać Wam trochę teorii na temat tworzenia LO czy też kartek. Zajmiemy się złotymi zasadami w komponowaniu prac graficznych.
To zasady, które umożliwiają rozmieszczenie elementów na naszej pracy w taki sposób, aby: przyciągały uwagę oglądającego, kontrolowały kierunek oglądania, przekazywały informacje i wywoływały emocje.

1. Zasada trójpodziału – omawiałam ją tutaj (klik);

2. Punkt skupienia wzroku (punkt nacisku).
Generalnie jest to podkreślenie głównego elementu naszej pracy.
Jakie są sposoby podkreślenia punktu centralnego (wyjściowego / startowego) naszej pracy?
Nasz wzrok jest przyciągany do tych elementów, które się wyróżniają lub są podkreślone / zaznaczone.
Podstawowe sposoby nacisku / podkreślenia to:
a. lokalizacja – naturalnym punktem wyjścia jest lewa strona projektu, gdyż czytamy i piszemy od lewej, więc nasze oczy są do tego przyzwyczajone, jednak punkt centralny kompozycji jest również swoistym podkreśleniem głównego elementu;

001 (3)
b. znaczenie – podkreślamy to co jest dla nas ważne – obrazujemy znaczenie, czyli że na tym elemencie wzrok powinien się najpierw skupić;

002 (10)
c. izolacja / wyodrębnienie – jeśli w swojej pracy używasz kilku zdjęć w tym samym rozmiarze, to aby złapać punkt skupienia dobrze jest oddzielić główne zdjęcie od reszty zgrupowanych;

003 (2)
d. ozdoby – kiedy dekorujesz dany element, to zwiększasz jego wizualny styl i nadajesz mu znaczenie, sprawiasz że jest atrakcyjny dla oka i przyciąga uwagę np. polaroidowa ramka

043

ramka ze sznurka, itp.;

006 (7)
e. treść – czasem na pracy ważniejszy jest żurnaling, a zdjęcie jest jego uzupełnieniem, w związku z tym komponujemy LO tak, aby go podkreślić (nie mam przykładu, bo nie stosuję żurnalingu);

3. Kontrast przyciąga uwagę oglądającego, a praca jest bardziej ciekawa i oryginalna. Zasada kontrastu mówi, że powinny istnieć wyraźne, wizualne (widoczne) różnice między elementami na naszej pracy, czyli że jeden element różni się znacznie od drugiego (praktycznie jest jego przeciwieństwem). Kontrastowo możemy zestawić np.: wielkości, kolory, czcionkę, kształty itp.
Przy tworzeniu strony możemy wykorzystać kontrast:
a. rozmiaru – w grupie zdjęć to powiększone będzie kontrastowało z resztą, a zarazem przyciągało uwagę;

010 (4)
b. koloru – jaśniejsze kolory naturalnie przyciągają uwagę, między innymi są to barwy intensywne, nasycone (żółty, fioletowy itp.) oraz kolor biały – przyciągają one wzrok szybciej, jednak należy uważać żeby nie używać zbyt dużego kontrastu;

003 (2)

057 (2)
c. wartości / wagi (stopniowania) – różnice w stylu jasne i ciemne również przyciągają uwagę;

0054
d. czcionki – użycie różnych czcionek czy to kolorystycznie, czy wielkością pozwoli zwrócić uwagę na ważniejszą część w długim tytule, wytłuszczenie czy podkreślenie pomoże nam wyłuskać z żurnalingu ciekawszą treść.

121

Podpowiedź: dobrym sposobem na podkreślenie zdjęcia jest dodanie mu ramki poprzez dodatkową warstwę kontrastującego papieru lub wywoływanie zdjęć z białą ramką, co przyciąga wzrok.

4. Równowaga / wizualny balans. W równowadze najważniejszy jest punkt podparcia i rozkład “ciężaru” (elementów zawartych na naszej pracy).
Dzielimy ją na:
a. równowagę symetryczną – elementy naszego projektu po obu stronach naszej “wagi” powinny być w jednakowej masie wizualnej, aby zajmowały jednakową przestrzeń

018 (3)

niekoniecznie muszą być lustrzanym odbiciem.

lift#4

b. równowagę asymetryczną – elementy umieszczone na naszej pracy nie są zrównoważone wizualnie, punkt podparcia nie znajduje się w miejscu centralnym, a ciężar po obu stronach nie tworzy wizualnej równowagi.

12664

Pamiętaj również że czasem mniej oznacza więcej. Kiedy praca jest przeładowana sprawia wrażenie bałaganu i chaosu a nie harmonii i równowagi.

5. Wyrównanie nakazuje nam, aby świadomie umieszczać każdy element na naszej pracy z uwzględnieniem jego relacji z innymi elementami na stronie. Korzystając z linii prowadzącej (trasowanie), można tworzyć wizualne połączenia między elementami, nawet jeśli nie znajdują się one obok siebie. Linie prowadzące / wiodące zapewniają porządek, umożliwiają organizowanie i grupowanie elementów np. zdjęcia, bloki żurnalingu i warstwy (zazwyczaj są to prostokąty). Po wyrównaniu ich względem siebie często otrzymujemy marginesy, rynny lub wolną przestrzeń (zwana także białą przestrzenią).
Nie oznacza to, że wszystko musi być idealnie wyrównane, należy raczej przemyśleć, kiedy wyrównać a kiedy nie.
Wyrównywać możemy np.: do osi symetrii, do krawędzi, tworząc kolumny lub wiersze (pionowo lub poziomo).

lift#11

005 (3)
Wyrównanie elementów w punkcie centralnym (wyśrodkowanie)  jest często uważane za nudne (kompozycja centralna / środka). Przyczyny tego mają związek z tym, że asymetria często jest bardziej interesująca wizualnie niż symetria.

 

011 (6)
Centralne wyrównanie jest często używane do formalnych projektów, takich jak np. zaproszenia ślubne.

c.d.n.

Podstawowe pojęcia w scrapbookingu

Dziś przemaglujemy podstawowe pojęcia używane w scrapbookingu utworzę zatem scrapsłownik.
Niektóre hasła były już poruszane, ale chciałam je zebrać w jednym miejscu.

ART JOURNAL – jest to swego rodzaju pamiętnik, taki zeszyt do wyrzucenia tego co nam w duszy gra czy też do oprawiania cytatów wartych zapamiętania; forma jego jest dowolna a jedyną zasadą jest brak zasad; bazą może być książka, stary kalendarz, notes itp.; art journal możesz traktować jako księgę prób i błędów, czyli do ćwiczenia technik mixed-media lub testowania zakupionych preparatów;

ATC (Artistic Trade Cards) – w dosłownym znaczeniu artystyczne karty na wymianę; są wykonywane różnymi technikami np.: z papieru, filcu, materiały, tektury itp.; swój rozmiar wzięły na wzór baseball’owych kart kolekcjonerskich (3,5″ x 2,5″); mogą być w innych kształtach niż prostokąt, jednak powinny być wrysowane w powyższy wymiar; rewers powinien zawierać: tytuł karty, imię i nazwisko twórcy, dane kontaktowe – minimum to adres e-mail, datę powstania karty; można dodać: pseudonim twórcy, numer karty w edycji (jeśli powstało ich kilka), tytuł wymiany (jeśli karta powstała na zorganizowaną wymianę);

BAZA – wszystko to co ozdabiamy techniką scrapbooking; może to być książeczka, tektura, tag, kartka, album, pudełko, ramka, itp.;

CARDMAKING – card (karta, kartka, bilet) + make (robić, tworzyć, produkować) – co daje nam tworzenie kartek; ta technika właściwie jest odłamem scrapbookingu – używamy tych samych narzędzi i akcesoriów, tych samych papierów, tworzymy w takich samych stylach, tyle że w mniejszej formie i raczej bez zdjęć;

CARDSTOCK – tektura, papier bazowy; idealny jako podkład do usztywnienia np. LO;

COLORBLOCKING – w scrapbookingu oparty jest na blokach kolorów z dobranymi do nich kolorystycznie ozdobami; można stosować zasady koła barw lub wybrać kolory pasujące do zdjęcia; cały układ LO oparty jest na siatce, a zablokowane dopasowane kolorystycznie ozdoby nie dają wrażenia chaosu w naszej pracy; pomysł bazowany na twórczości malarza Pieter Cornelis Mondriaan (Piet Mondrian);

DOODLING – odręczne rysunki zamieszczane na naszej pracy, mogą to być kwiatki, gwiazdki, strzałki, kółeczka, ramki, linie, fale, “bazgrołki” itp.;

EMBELISHMENT – ozdoby wszelkiego rodzaju: ephemera, pamiątki i memorabilia, ćwieki (brads), oczka zaciskowe (eylets), spinacze (clips), naklejki, guziki, cekiny, wstążeczki, odciski / odlewy z mas, drewniane i laserowe wycinanki itd.;

EPHEMERA – ogólnie są to pamiątki kolekcjonerskie (typu bileciki, bilety, karty, pocztówki itp.); zazwyczaj są papierowe (tekturowe) i drukowane; zazwyczaj nie są tworzone do kolekcjonowania, ale często je zbieramy by wykorzystać je w naszych pracach; ostatnio niektóre firmy zaczęły produkować efemery dopasowane do zestawów;

INCHIES – u nas nazywane “calineczkami”; podobnie jak ATC wykonywane głównie na wymianę; ich nazwa pochodzi od rozmiaru inch = cal czyli karty są wielkości 1″ x 1″; z zebranych “calineczek” tworzy się kolaże, kalendarze, kartki itp.;

JOURNALING – informacje, które zamieszczamy na naszym LO lub w albumie; czasem to kilka słów celem przypomnienia, a czasem cała historia związana ze zdjęciem lub zdjęciami zamieszczonymi na LO;

KIT (zestaw) – specjalnie zebrany zestaw papierów i dodatków (czasem akcesoriów), które pasują do siebie jednak nie koniecznie są z jednej kolekcji; mają one określony styl / charakter np. zestaw: wielkanocny, bożonarodzeniowy, dla chłopca, dla dziewczynki, wakacyjny itp.;

LIFT i analogicznie SCRAPLIFT lub CARDLIFT (lift = kraść / podkraść, zwinąć) – generalnie słowo lift wykorzystywane jest do opisania tego że ktoś popełnił plagiat, jednak w tym przypadku oznacza to że nasza praca jest zainspirowana pracą kogoś innego > skopiowany układ, kolory, lub wszystko. Zasadą liftowania prac jest zapytanie o zgodę na ten proceder (zazwyczaj autorzy się zgadzają) w dobrym tonie przy publikacji jest zamieścić link do pracy oryginalnej i informacja czyja to praca.
Są różne zabawy związane z liftowaniem, np. scraplift łańcuszkowy – liftowana jest praca poprzedniczki w łańcuszku; liftogra – liftowana jest dana praca w danym czasie, różne style i różne osoby proponują lift;

LO – skrót od layout (układ) – pojedyncza karta lub jedna ze stron albumu; zazwyczaj w rozmiarach 30×30 cm, jednak bywają też w innych wymiarach, np. 20×20 cm lub w prostokącie np. A4; przeważnie wykonane na bazie z papieru do scrapbboking’u; powinien zawierać: bazę, zdjęcie lub  kilka zdjęć, tytuł, żurnaling (journaling) oraz ozdoby i memorabilia;

MAP / SKETCH analogicznie SCRAPMAP lub CARDMAP- mapa / szkic, podobnie jak mapa, wskazuje nam drogę, ułatwia wykonanie LO czy kartki; oczywiście jest to wskazówka i nie zawsze należy się jej sztywno trzymać;

MATCHBOX – to nic innego jak pudełko po zapałkach; tworzy się w nich m. in. shadowbox’y, kolaże, dioramy, mikro-albumy harmonijkowe itp.;

MIXED-MEDIA – prace wykonywane z użyciem wielu różnych mediów i preparatów;

PAGE PROTECTORS – foliowe obwoluty do okrywania naszych prac typu LO lub z kieszonkami o różnych wymiarach w różnych układach stosowane do PL; nie używaj winylowych obwolut – wyzwalają kwas;

PROJECT LIFE – w wolnym tłumaczeniu projekt życie; polega na dokumentowaniu wspomnień z naszego życia, są to takie ułamki LO tworzące całość poprzez zgrupowanie w koszulkach; korzystamy z tych samych ozdób i technik co przy zdobieniu LO dodatkowo korzystamy ze specjalnych kart do PL – są one w odpowiednich rozmiarach pasujących do koszulek, które wpinamy w segregator (są różne wielkości);

RAK (Random Act Kindness) – praca wykonana dla kogoś z czystej chęci obdarowania tejże osoby, nie z okazji wymiany;

RINCHIES – okrągłe “calineczki”; mają zdefiniowany kształt i opisane są w wymiarze 1″ x 1″; reszta jak powyżej;

SHAKERBOX – pudełko / pojemnik wypełniony ozdobnymi elementami typu: koraliki, cekiny, brokat itp. funkcjonuje jak grzechotka; ma zastosowanie w kartkach, LO i np. jako bombki na choinkę;

SHADOWBOX – w wolnym tłumaczeniu to pudełko z cieniem, generalnie jest to pudełko ozdobione przestrzennie z efektem głębi; można ozdobić je techniką scrapbooking, ale można wykonać w nim dioramę; można użyć zdjęć do jego zdobienia, a można przygotować tzw. asamblaż; shadowbox’em może być: drewniane pudełko, tekturowe pudełko, pudełko od zapałek czy też np. wewnętrzna przestrzeń w tyłu blejtramy;

SCRAPBOOKING – oprawianie wspomnień, “opowiadanie” ważnych dla nas historii w scrapbook’ach, LO, project life, itp.;

SCRAPBOOK – notes, książka, album, segregator zawierający zbiór naszych “opowieści”; czasem zwany memory book (książka wspomnień); tylko ty decydujesz jaki ma być twój scrapbook zarówno w stylu jak i co będzie zawierał;

SMASHBOOK – w wolnym tłumaczeniu “zniszcz książka”; jest to notes na spirali zawierający karty w określonej tematyce; zdobimy go tym co mamy w zasięgu ręki, jak i specjalnymi akcesoriami sygnowanymi do smashbook’ów; możesz notować, wklejać zdjęcia i bileciki, stemplować; to takie wykonywanie LO w zeszycie;

TAG – w zasadzie to etykietka / bilecik; czasem używane jako dodatek w pracy scrap typu LO czy album, a czasem jako baza np. kartki;

TRINCHIES – (analogicznie jak inchies) wielkość 3″ x 3″, wykonywane głównie na wymianę; ich nazwa pochodzi od rozmiaru; z zebranych kart można tworzyć kolaże, kalendarze lub kartki itp.;

TWINCHIES -(analogicznie jak inchies) wielkość 2″ x 2″, wykonywane głównie na wymianę; ich nazwa pochodzi od rozmiaru; z zebranych kart można tworzyć kolaże, kalendarze lub kartki itp.;

WARSTWA (LAYER) – każda kolejna płaszczyzna w pracy; warstwy dodają przestrzenności w LO, kartkach itp.;